زندگی نقش های مرده ایست
 در پیشانی زمان
 فریاد تو را می شنوم
 که باران را می ستایی
در باد
 گنج را باخته ام
 خانه ی من
 باغی است سوخته
 که حاصلش بی برگی است
 بر می گردم
 با سلامی دوباره
 و نظر گاهم
 کشتارگاهی است
 که انسان را سلاخی می کنند
 با نگههای مشکوک و آهنگهای سوگوار
 و سرودهای بی پایان فتح
 و صف طویلی از گوسفندان
 که در مسلخ
 به شکلی ناگزیر آویزانند
 و من
 قربانی همیشه ی تاریخ
 جسد خود را می نگرم
 افسرده و پریده رنگ
 با تو همراهم
 و هر دو
 راهی را می پیماییم
 که سرانجامی ندارد